Strona g│ˇwna Kontakt Mapa strony Kana│ RSS





Celebrator - imprezy fanˇw Depeche Mode





ARCHIWUM - ARTYKUúY
Muzyka Dla Mas
 Tomasz Beksi┼äski - Magazyn Muzyczny (6/1990)
Depeche Mode ma mniej wi─Öcej tylu zwolennik├│w, co przeciwnik├│w. Ci pierwsi identyfikuj─ů si─Ö z tekstami Martina Gore, na┼Ťladuj─ů jego styl uczesania i nosz─ů podobne stroje oraz z nabo┼╝e┼ästwem i nadnaturaln─ů cierpliwo┼Ťci─ů kompletuj─ů wszystkie wersje ka┼╝dego przeboju. Ci drudzy z za┼éo┼╝enia neguj─ů ca┼éy dorobek brytyjskiego kwartetu, gdy┼╝ wbili sobie kiedy┼Ť do g┼éowy, ┼╝e to muzyka disco. Uwa┼╝aj─ů te┼╝, i┼╝ Depeche Mode adresuje swoje kompozycje tylko do tzw. ma┼éolat├│w - tymczasem czasy si─Ö zmieniaj─ů, muzycy dojrzewaj─ů, ich fani r├│wnie┼╝. Dojrzewa te┼╝ muzyka. W 1981 roku Depeche Mode by┼é jeszcze jednym syntezatorowym zespo┼éem pop. W 1990 roku jest mi─Ödzynarodow─ů s┼éaw─ů, ma na swoim koncie siedem studyjnych album├│w, jeden dwup┼éytowy koncertowy, sk┼éadank─Ö przeboj├│w, cztery wideokasety oraz niezliczon─ů ilo┼Ť─ç maxisingli.
Nawet je┼Ťli kto┼Ť nie lubi pozornie zimnego brzmienia Depeche Mode, nie mo┼╝e odm├│wi─ç zespo┼éowi oryginalno┼Ťci. Trudno te┼╝ nie zwr├│ci─ç uwagi na zmiany, jakie powoli zachodzi┼éy w samej muzyce grupy - debiutancki Speak and Spell i najnowszy Violator ┼é─ůczy tylko nazwa wykonawc├│w. Niewielu przedstawicieli syntezatorowego pop-rocka pocz─ůtku lat 80. w┼éo┼╝y┼éo tyle pracy w doskonalenie swego warsztatu. Prawie wszyscy spocz─Öli na laurach lub z czasem zawiesili dzia┼éalno┼Ť─ç. Depeche Mode rozwija┼é si─Ö uparcie i skutecznie, udowadniaj─ůc przy okazji, ┼╝e jest jednym z najciekawszych m┼éodych zespo┼é├│w na ┼Ťwiatowej scenie.
Moda na rock elektroniczny rozpocz─Ö┼éa si─Ö jeszcze w ko┼äcu lat 70., kiedy pionierskie eksperymenty niemieckich artyst├│w z grupy Kraftwerk zainspirowa┼éy wykonawc├│w brytyjskich. Nagrania dokonane w studiach Conny'ego Planka w Kolonii wp┼éyn─Ö┼éy przede wszystkim na Johna Foxxa i Gary'ego Numana. Pierwszy za┼éo┼╝y┼é Ultravox, drugi debiutowa┼é pod szyldem Tubeway Army - oba zespo┼éy odnios┼éy sukces. By┼é to moment prze┼éomowy - rok 1979. Wtedy te┼╝ w Basildon czterech koleg├│w poczu┼éo co┼Ť na kszta┼ét artystycznego powo┼éania. Kwartet powsta┼é z inicjatywy Vince'a Clarke'a. Nazw─Ö zaproponowa┼é Martin Gore, kt├│ry pracowa┼é przez jaki┼Ť czas w salonie mody, gdzie zetkn─ů┼é si─Ö z francuskim pismem "Depeche Mode" - Szybka Moda1). Rol─Ö wokalisty obj─ů┼é David Gahan, wcze┼Ťniej znany w okolicy ze swoich chuliga┼äskich wybryk├│w, kiedy jeszcze zadawa┼é si─Ö z punkami. Czwartym muzykiem zosta┼é Andrew Fletcher. Pocz─ůtkowo Depeche Mode nie by┼é wcale zespo┼éem stricte syntezatorowym, z czasem jednak ten ┼Ťrodek wyrazu okaza┼é si─Ö najwygodniejszy. Przede wszystkim m┼éodzi zapale┼äcy nie umieli zbyt dobrze gra─ç. Poza tym gitary wymaga┼éy strojenia, a tak┼╝e odpowiednich przystawek, za┼Ť syntezator wystarczy┼éo po prostu w┼é─ůczy─ç do sieci. Opr├│cz tego elektronika okaza┼éa si─Ö nagle "in vogue". David Gahan: W dzisiejszej muzyce pop nie licz─ů si─Ö zdolno┼Ťci czysto techniczne. Najwa┼╝niejszy jest talent do komponowania chwytliwych melodii.
Czegokolwiek by nie powiedzie─ç o pierwszych nagraniach Depeche Mode, przyzna─ç trzeba, ┼╝e Vince Clarke talent posiada┼é. Ju┼╝ pierwszy singel Dreaming Of Me charakteryzowa┼éa wpadaj─ůca w ucho prosta melodia oraz taneczny rytm. Wprawdzie piosenka pojawi┼éa si─Ö zaledwie gdzie┼Ť w dolnych rejonach listy przeboj├│w, ale zesp├│┼é zwr├│ci┼é na siebie uwag─Ö krytyki i publiczno┼Ťci. Kolejne single osi─ůga┼éy coraz wy┼╝sze pozycje, za┼Ť album Speak and Spell (listopad 1981) by┼é ju┼╝ oczekiwany z du┼╝─ů niecierpliwo┼Ťci─ů. Je┼Ťli wierzy─ç plotkom, wybieraj─ůc dat─Ö wydania p┼éyty muzycy zasi─Ögn─Öli konsultacji u astrologa. Ich doradca musia┼é by─ç niez┼éym specjalist─ů w swojej dziedzinie, gdy┼╝ w ko┼äcu 1981 roku Depeche Mode by┼é ju┼╝ wymieniany w brytyjskiej czo┼é├│wce obok Ultravox, OMD i Human League.
Odej┼Ťcie Clarke'a - autora wszystkich dotychczasowych przeboj├│w, by┼éo dla rosn─ůcej rzeszy wielbicieli Depeche Mode sporym zaskoczeniem. Sta┼éo si─Ö to na samym pocz─ůtku 1982 roku2), w momencie, gdy grupa by┼éa u progu wielkiej kariery. Wszystko wskazuje na to, ┼╝e wy┼╝ej wspomniany astrolog nie tylko doradzi┼é muzykom, kiedy wypu┼Ťci─ç na rynek Speak and Spell, ale tak┼╝e zasugerowa┼é, aby szybko zmienili lidera. Dok┼éadnie nie wiadomo jak to by┼éo z odej┼Ťciem Clarke'a; fakt faktem, zar├│wno jemu jak i by┼éym kolegom wysz┼éo to na dobre. Repertuar Depeche Mode tworzy─ç pocz─ů┼é Martin Gore, za┼Ť Clarke najpierw ┼Ťwietnie radzi┼é sobie z Alison Moyet jako Yazoo, a potem spotka┼é Andy'ego Bella i ju┼╝ od kilku lat produkuje z nim md┼ée ciasto, opatruj─ůc je szyldem Erasure. Publiczno┼Ťci bardzo ono smakuje.
Tymczasem Depeche Mode, po zrealizowaniu drugiej du┼╝ej p┼éyty - A Broken Frame (wrzesie┼ä 1982) - ponownie sta┼é si─Ö kwartetem. Czwartym muzykiem zosta┼é Alan Wilder. Powodzenie nast─Öpnych singli oraz rokuj─ůce coraz wi─Öksze nadzieje albumy sprawi┼éy, ┼╝e nawet najbardziej sceptyczni krytycy musieli w ko┼äcu ponownie uwierzy─ç w Depeche Mode. Wi─Öcej, grupa zosta┼éa odkryta na nowo. Z p┼éyty na p┼éyt─Ö Martin Gore coraz lepiej spisywa┼é si─Ö w roli kompozytora oraz autora tekst├│w. Vince Clarke pisywa┼é piosenki o niebie i chlebie. Gore oddawa┼é w swoich utworach nastroje i w─ůtpliwo┼Ťci dorastaj─ůcego ch┼éopaka. Czyni┼é to tak szczerze, oryginalnie i przekonuj─ůco, ┼╝e kompozycje Depeche Mode szybko sta┼éy si─Ö czym┼Ť w rodzaju biblii dla nastolatk├│w wchodz─ůcych w doros┼ée ┼╝ycie.
Je┼Ťli pominiemy Speak and Spell - album doskona┼éy do ta┼äca, ale pr├│cz chwytliwych i raczej tandetnych melodii nie maj─ůcy w sobie nic ciekawego - dalsze p┼éyty Depeche Mode to jakby kolejne stadia rozwoju duchowego, dalsze wtajemniczenia. A Broken Frame to spojrzenie na ┼Ťwiat poprzez pryzmat m┼éodzie┼äczych uczu─ç. Mi┼éo┼Ť─ç romantyczna i idealistyczna, pierwsze rozczarowania i do┼Ťwiadczenia prowadz─ůce do dojrza┼éo┼Ťci: trudno┼Ť─ç w porozumieniu si─Ö (Leave In Silence), rozwiane z┼éudzenia (Monument, My Secret Garden), mi┼éo┼Ť─ç platoniczna (See You, A Photograph Of You). Nast─Öpny album, Construction Time Again (1983), wnosi sporo optymizmu i m┼éodzie┼äczej energii. Jego g┼é├│wnym tematem jest ch─Ö─ç ulepszenia ┼Ťwiata. Wiara to utopijna, ale potrzebna do ┼╝ycia. Chwilowo wi─Öc uczucia schodz─ů na dalszy plan (Love In Itself), a wa┼╝niejsze staje si─Ö budowanie nowego porz─ůdku (Pipeline, And Then), walka o ochron─Ö ┼Ťrodowiska naturalnego (The Landscape Is Changing), a tak┼╝e ostrze┼╝enie przed zag┼éad─ů nuklearn─ů (Two Minute Warning). Sam tytu┼é p┼éyty - Construction Time Again - to pochwa┼éa konstruktywnej pracy, zach─Öta do wzi─Öcia kilofa w swoje r─Öce i budowania lepszego jutra. Tymczasem Some Great Reward (1984) jest bolesnym i pe┼énym ironii spojrzeniem na otaczaj─ůc─ů nas rzeczywisto┼Ť─ç. M┼éody cz┼éowiek, obywatel ┼Ťwiata, przy kt├│rego budowie bra┼é tak czynny udzia┼é, czuje si─Ö nagle oszukany. Wraca do domu po pracy - i jaka "wielka nagroda" go czeka? Nuda, desperackie pr├│by szukania rozrywki (Something To Do), brak przyjemno┼Ťci w ramionach dziewczyny (It Doesn't Matter, Somebody), ┼Ťwiadomo┼Ť─ç otaczaj─ůcego go k┼éamstwa (Lie To Me) i agresji (People Are People), w ko┼äcu nawet rozczarowanie religi─ů (Blasphemous Rumours). Trudno o bardziej gorzk─ů i przygn─Öbiaj─ůc─ů p┼éyt─Ö. W dyskografii Depeche Mode ma ona charakter prze┼éomowy, za┼Ť jej tematyka - to r├│wnie┼╝ prze┼éomowy okres w ┼╝yciu dorastaj─ůcego cz┼éowieka. S┼éabi staczaj─ů si─Ö lub pope┼éniaj─ů samob├│jstwo. Silni staj─ů si─Ö agresywni i nienawi┼Ťci─ů odp┼éacaj─ů ┼Ťwiatu za doznane rozczarowania lub te┼╝ pr├│buj─ů ratowa─ç swoje idea┼éy, ratowa─ç siebie i innych. Tak─ů pr├│b─Ö podj─ů┼é te┼╝ Martin Gore. Black Celebration (1986) - to walka o ludzk─ů godno┼Ť─ç i ludzkie uczucia. Tytu┼éowa "czarna uroczysto┼Ť─ç" jest ironicznym okre┼Ťleniem stosunk├│w mi─Ödzyludzkich. Mo┼╝e to by─ç nawet ma┼é┼╝e┼ästwo. Uroczysto┼Ť─ç "czarna", je┼Ťli potraktuje si─Ö j─ů powierzchownie. Martin Gore ostrzega przed mi┼éo┼Ťci─ů sprowadzon─ů wy┼é─ůcznie do spraw seksu. Opowiada o tym, jak nie dopu┼Ťci─ç do tego, aby r├│┼╝nica mi─Ödzy nami i zwierz─Ötami ca┼ékiem si─Ö nie zatar┼éa. Seks to nie wszystko, to w zasadzie nic, je┼Ťli nie towarzyszy mu jakiekolwiek wznio┼Ťlejsze uczucie.
Kolejnym logicznym krokiem jest Music For The Masses (1987). To ju┼╝ osi─ůgni─Öcie pewnego stopnia wtajemniczenia, do┼Ťwiadczenia na tyle silnego, ┼╝e pozwala wskaza─ç drog─Ö innym. Spreading news around the world - przekazywanie wie┼Ťci ┼Ťwiatu - takie jest motto owej p┼éyty, chyba najciekawszej i najdojrzalszej pod ka┼╝dym wzgl─Ödem w ca┼éym dorobku Depeche Mode. Piosenki m├│wi─ů o konieczno┼Ťci wzajemnego poszanowania (Things You Said), o przyja┼║ni i potrzebie bycia razem (Never Let Me Down Again, I Want You Now), o kompromisach (Behind The Wheel), a tak┼╝e o wp┼éywie, jaki mamy lub mo┼╝emy mie─ç na innych (Sacred, Little 15).
Na tym tle Violator (1990) wygl─ůda nieco blado, gdy┼╝ w najlepszych momentach stanowi tylko powt├│rzenie wcze┼Ťniej ju┼╝ sformu┼éowanych pogl─ůd├│w. Tu te┼╝ pojawiaj─ů si─Ö takie tematy jak seks (World In My Eyes), mi┼éo┼Ť─ç (Blue Dress, Halo), pragnienie porozumienia idealnego i ostrze┼╝enie przed dwuznaczno┼Ťci─ů s┼é├│w (Enjoy The Silence), a tak┼╝e potrzeba religii (Personal Jesus). Jest te┼╝ interesuj─ůcy utw├│r Policy of Truth, przewrotnie ostrzegaj─ůcy przed nadmiern─ů szczero┼Ťci─ů i zgubnym znaczeniem prawdy. Wszystko te┼╝ prowadzi do oczyszczenia w finale (Clean).
Muzyczny rozw├│j Depeche Mode s┼éycha─ç nieuzbrojonym uchem. Po zaiste dyskotekowej landrynkowato┼Ťci Speak and Spell, ju┼╝ A Broken Frame smakuje jak wytrawne wino - chocia┼╝ jeszcze nie ko┼äca sfermentowane. Construction Time Again i Some Great Reward stanowi─ů ukoronowanie pierwszego etapu dzia┼éalno┼Ťci zespo┼éu, zawieraj─ů muzyk─Ö znakomit─ů, perfekcyjnie zaaran┼╝owan─ů, bogat─ů melodycznie i wysmakowan─ů. Black Celebration to najwyra┼║niej brudnopis Music For The Masses, gdzie ch┼éopcy poszli na ca┼éo┼Ť─ç, uzyskuj─ůc niezwyk┼é─ů swobod─Ö w tworzeniu r├│┼╝nych nastroj├│w, a tak┼╝e pr├│buj─ůc wykroczy─ç poza dotychczas wyznaczone granice (Pimpf). Za┼Ť Violator to powr├│t do bardziej tradycyjnych rozwi─ůza┼ä i trudno uzna─ç j─ů za rewelacj─Ö. P┼éyta rzemie┼Ťlniczo doskona┼éa i pod ka┼╝dym wzgl─Ödem utrzymana na niez┼éym poziomie, pozbawiona jednak utwor├│w na miar─Ö Little 15, Pimpf czy Blasphemous Rumours.
Albumy The Singles 1981-85 i 101 s─ů tylko uzupe┼énieniem w┼éa┼Ťciwej dyskografii. Pierwszy zawiera zbi├│r kilkunastu przeboj├│w grupy z pierwszego okresu kariery, drugi jest udanym zapisem koncertu, kt├│ry odby┼é si─Ö 18 czerwca 1988 roku w Rose Bowl w Pasadenie (USA). Jest te┼╝ dowodem klasy scenicznej zespo┼éu, wielkiej umiej─Ötno┼Ťci nawi─ůzywania kontaktu z publiczno┼Ťci─ů.
30 lipca 1985 roku pp. Gore, Gahan, Wilder i Fletcher wyst─ůpili te┼╝ w Warszawie na Torwarze. Od tamtej chwili polscy fani, kt├│rych jest bardzo, bardzo wielu, marz─ů tylko o jednym: aby Depeche Mode do nas powr├│ci┼é. Marzenia czasem si─Ö sprawdzaj─ů, miejmy wi─Öc nadziej─Ö, ┼╝e na cierpliwych czeka "wielka nagroda".


1) Tomek mija si─Ö z prawd─ů. Powszechnie wiadomo, ┼╝e to Gahan zaproponowa┼é, aby zesp├│┼é zmieni┼é nazw─Ö z Composition of Sound na obecn─ů (przyp. GF).
2) ┼Üci┼Ťlej m├│wi─ůc, w ko┼äcu 1981 roku (przyp. GF).
Strona g│ˇwna Do gˇry
Copyright © 2005-2017 Modern Mode
Realizacja : DIALNET
strona g│ˇwna /  news /  zespˇ│ /  dyskografia /  galeria /  teksty /  fani /  archiwum /  strona