Strona g│ˇwna Kontakt Mapa strony Kana│ RSS





Celebrator - imprezy fanˇw Depeche Mode





ARCHIWUM - ARTYKUúY
Spod ciemnej gwiazdy - "Playing The Angel"
 Remigiusz Jurek - o2.pl (pa┼║dziernik 2005)
Depeche Mode czerpie teraz z własnego dorobku, wysysa z własnego stylu to, co najlepsze. To nie jest krok ani do przodu ani do tyłu, to nie jest ani wschód ani zachód - "Playing The Angel" stanęło w zenicie.

Fryzura "na Gahana" lub "na Gore’a", czarne ciuchy i buty na grubej podeszwie, najlepiej ze srebrn─ů blach─ů. Bywa tak┼╝e, ┼╝e u ich szyi wisi srebrny krzy┼╝ lub emblemat z logiem zespo┼éu. Wszyscy oni wygl─ůdaj─ů podobnie - gdy si─Ö um├│wisz z jednym z nich, bacznie szukaj w jego d┼éoni czerwonej r├│┼╝y – to b─Ödzie znak. Taka sama r├│┼╝a widnieje na ok┼éadce albumu "Violator", tego┼╝, o kt├│rym wspomina┼é nie tak dawno Dave – ten┼╝e album stanowi─ç ma wraz z "Songs Of Faith And Devotion" (ostatnim albumem nagranym z Alanem Wilderem) wypadkow─ů nowego dzia┼éa - "Playing The Angel". Ale wr├│─çmy jeszcze na chwil─Ö do nich – do "Depeszy". Depeszowcy, zlani w czarn─ů plam─Ö, bezimienna armia fan├│w - to oni s─ů jednym ze ┼Ťwiadectw wielkiej charyzmy i si┼éy, kt├│ra tkwi w Depeche Mode - ma┼éo kt├│ry zesp├│┼é by┼é przecie┼╝ zal─ů┼╝kiem tak znacz─ůcej i silnej subkultury. Swoj─ů drog─ů, czy┼╝ nie lepiej s┼éucha─ç muzyki b─Öd─ůc wolnym, nie zaprzedaj─ůc duszy i w┼éasnej to┼╝samo┼Ťci bo┼╝yszczom z plakatu ze ┼Ťciennej s┼éomianki? Do wolno┼Ťci i muzyki trzeba dojrze─ç.

Depeche Mode, jako nieliczna grupa wywodz─ůca si─Ö z nurtu new romantic, przez 25 lat swojego istnienia zasz┼éa bardzo daleko, nie wypad┼éa z muzycznej orbity, nie utkwi┼éa w miejscu (jak cho─çby Erasure), dlatego ci─ůgle mam prze┼Ťwiadczenie, ┼╝e "Violator", do kt├│rego najcz─Ö┼Ťciej wzdychaj─ů fani i krytycy, stanowi tylko jedn─ů z kolejnych mutacji g┼éosu w├│wczas jeszcze dojrzewaj─ůcych muzycznie ch┼éopc├│w z Brytanii. Du┼╝o dalej zesp├│┼é zaszed┼é wraz z nagraniem kolejnego albumu - "Songs Of Faith And Devotion", a jeszcze dalej z "Ultr─ů" i niedocenianym wci─ů┼╝ "Exciterem". Dlatego s┼éysz─ůc w radiu promuj─ůcy "Playing The Angel" singiel "Precious" przerazi┼éem si─Ö - to ┼Ťwietny kawa┼éek na przeb├│j, niestety tr─ůci banalnym brzmieniem i najch─Ötniej ukry┼ébym go na stronie B jakiego┼Ť singla, w ┼╝adnym wypadku nie umieszcza┼ébym go na nowym albumie!, o kt├│rym czekaj─ůc na niego, my┼Ťla┼éem, ┼╝e zajdzie jeszcze dalej w swej dojrza┼éo┼Ťci ni┼╝ "Ultra" i "Exciter" razem wzi─Öte. Pe┼éen tych obaw prze┼éama┼éem si─Ö i si─Ögn─ů┼éem po "Playing The Angel". Depeche Mode wbi┼éo we mnie pazur "A Pain That I'm Used To" (bliskie zwi─ůzki z pocz─ůtkiem "I Feel You" z "SOFAD"). Rozerwa┼éo mnie i wla┼éa si─Ö we mnie esencja albumu. Zrozumia┼éem: ch┼éopcy z Depeche Mode stali si─Ö doro┼Ťli ca┼ékiem niedawno, na bolesn─ů, tw├│rcz─ů menopauz─Ö, po kt├│rej nast─ůpi okres bezp┼éodno┼Ťci, przyjdzie jeszcze czas. Za wcze┼Ťnie podejrzewa┼éem ich o wypalenie si─Ö.

Nieprawd─ů jest te┼╝ to, ┼╝e Depeche Mode zgas┼éo po odej┼Ťciu Alana Wildera, rewelacyjna "Ultra" powsta┼éa przecie┼╝ bez jego udzia┼éu a w┼Ťr├│d solowych dokona┼ä cz┼éonk├│w DM Alan wypada niestety najgorzej. Zesp├│┼é czerpie teraz z w┼éasnego dorobku, wysysa z w┼éasnego stylu to, co najlepsze. To nie jest krok ani do przodu ani do ty┼éu, to nie jest ani wsch├│d ani zach├│d - "Playing The Angel" stan─Ö┼éo w zenicie. Utwory, cho─ç tak jak kiedy┼Ť zagrane na analogowych syntezatorach, nie s─ů ju┼╝ tylko elektro pop kawa┼ékami z przes┼éaniem, zesp├│┼é z przebojowych refren├│w wodzi nas w mroczne, czasem gotycko – industrialne zau┼éki, gubi w nich melodyjno┼Ť─ç a budzi upiorne d┼║wi─Öki, przypominaj─ůce nam o czym tak naprawd─Ö jest ta p┼éyta – o b├│lu i cierpieniu.

Drugi kawa┼éek na p┼éycie – "John The Rewelator" - gdyby Nick Cave And The Bad Seeds u┼╝ywali wi─Öcej syntezator├│w – tak w┼éa┼Ťnie brzmia┼éyby ich p┼éyty. Po dynamicznym, ale l┼╝ejszym "Suffer Well" nast─Öpuje przeszywaj─ůcy “The Sinner In Me", to jeden z tych bardziej niepokoj─ůcych kawa┼ék├│w, w kt├│rych melodi─Ö na strz─Öpy rwie owy pazur zbudzonego upiora. Ten sam upi├│r pojawia si─Ö p├│┼║niej w "I Want It All" i on te┼╝ wskrzesza do ┼╝ycia kolejny mroczny song "Nothing's Impossible". "Introspectre" to miniaturka na miar─Ö “Jazz Thieves" czy “Easy Tiger" ze wcze┼Ťniejszych album├│w. Duszny "Damaged People" kontynuuje erotyczn─ů atmosfer─Ö “Macro", Martin Gore nie ┼Ťpiewa na tym albumie potencjalnych przeboj├│w, nie wodzi te┼╝ po tajemniczych zau┼ékach; prowadzi raczej przez g─Öste mg┼éy zmys┼é├│w, na kt├│rych obrze┼╝ach czeka rozta┼äczony z "Lilian" Dave Gahan. Ca┼éo┼Ť─ç albumu wie┼äczy najciemniejsza z gwiazd i dlatego Wy urodzeni pod jedn─ů z takich, s┼éuchacie, s┼éuchajcie: "Playing The Angel", cho─ç nie przebija warto┼Ťci "Ultry", musi by─ç Wasz.

Ocena: 4,5 / 5
Strona g│ˇwna Do gˇry
Copyright © 2005-2017 Modern Mode
Realizacja : DIALNET
strona g│ˇwna /  news /  zespˇ│ /  dyskografia /  galeria /  teksty /  fani /  archiwum /  strona